Skorrdalssetur

Ég hef verið að fylgjast með þessu Ólafs Skúlasonar-máli, sem grasserað hefur á netinu síðan fyrir helgi. Þetta er þvílík sápa, að þetta þarf að skrásetja og hafa sem hluta af Biskupssaga Íslands – hin óhefðbundna útgáfa.

Það sem er að stinga mig rosalega, við að kynnast persónum og leikendum, er að það eru rosalega margir sekir um að hylma yfir kynferðisglæpi – og þar með orðnir samsekir. Þar má nefna Kalla, fráfarandi biskup, Hjalla dómkirkjuprest og Vigfús Þór Árnason. Tískupresturinn Pálmi Matthíasson er þarna einnig. Það má svo velta fyrir sér hvað menn eins og Davíð Oddsson vissi – eða Björn Bjarnason, ef því er fyrir að fara. Þeir hafa verið lúnknir við að safna upplýsingum um fólk gegnum árin.

Svo er það spurningin um trúverðugleika þeirra, sem lýstu stuðningi við biskup á sínum tíma, þegar einhverjir þeirra virðast hafa vitað af kvensemi hans.

Mæli annars með áhugaverðri samantekt hennar Hörpu. Biskupar, prestar, kirkjan og fólkið í landinu.

Smellið til að stækka

Rakst á þetta:

»Hundruð samkynhneigðra karlmanna hafa sætt pyntingum og verið myrtir í Írak undanfarna mánuði, sumir hverjir af öryggissveitum landsins. Þessu heldur mannréttindasamtökin Human Rights Watch fram í dag.«

via DV.is – Frétt – Samkynhneigðir ofsóttir í Írak.

Svo halda heilalausu sauðirnir, sem hægt er að stjórna með ótta og lygum, að fólk velji sér þetta. Kærleikurinn og bræðralagið aldrei langt undan hjá heilalausum trúfélagssauðum.

Jón Valur Jensson, Gunnar Þorsteinsson (og allir hinir sauðirnir, sem þykjast svo heilagir): ÉTT’ANN SJÁLFUR!

On Aug. 23, 2008, Australian diver Matthew Mitcham executed the highest-scoring dive ever made in Olympic history. The dive was a complicated maneuver called a back 2½ somersault with 2½ twists. Matthew nailed it with perfection.

Smellið til að stækka

I was one of the hundreds of millions who saw the dive on television. Matthew was the only real challenger to Chinese domination of the diving championships.

With the dive, Mitcham denied the Chinese their goal of a complete sweep of the diving championships. Matthew won the Olympic gold medal for diving at Beijing.

Matthew’s story is one of legend. He knew he wasn’t like the other kids with whom he grew up. He was small, sort of scrawny. He wasn’t any good at soccer, cricket or football. He never received a blue ribbon for anything athletic. He was the teammate that no one wanted.

Now at 20, Matthew Mitcham has the chiseled body of a Greek God. His training regimen cannot even be imagined by ordinary people. He wants to prove in London in 2012 that his gold medal was no fluke.

Smellið til að stækka

His story, his athletic history, and his success as a diver should be subjects of mass media interest. There is one problem. Matthew is openly gay. He has been out of his closet since his early teen years.  

One round of Mitcham’s dives was not even broadcast. His partner, Lachlan Fletcher, was always at poolside at the Olympics. Fletcher was never filmed, interviewed, or acknowledged by NBC broadcasters.  

NBC later issued an apology for their “unintended” omissions. Obviously, NBC understood what they had done to the young Australian diver.

Matthew Mitcham is clean-living, handsome and hardworking. He has an Olympic Gold Medal around his neck. Six months after his huge achievement at the Olympic games, Matthew does not have a single brand or company endorsement.

A young man who should be a poster star was relegated to anonymity.  

Smellið til að stækka

I read Matthew’s story in The Advocate, the leading slick magazine of the gay world.
   
The experience of Matthew Mitcham is only one example of what is being done to millions of gay people every day in our schools, in the American military, in government, in our businesses, in the health care system, and in our churches.

The role that is being played by religious people and institutions is especially tragic. Christian churches lead the parade of homophobic bigotry. 

I write as an insider. I have lived my entire life as a follower of Jesus from Nazareth. I have always been a church member. My honest identification in life is simple and straightforward. I am a born again Evangelical Christian in the tradition of Baptists.

Smellið til að stækka

The Jesus that I know, and whom I call Lord, was first and always a man of love. The second attribute that I see in him is moral outrage, especially with religious people who turned their backs on the most vulnerable people of his time.

Most Christian bodies today have turned justice on its head and have become attackers of a vulnerable minority.

I first became involved in advocacy for full acceptance of gay people in our churches over 35 years ago. Gay people were already in my congregation, but they felt that they needed to stay in their closets.

Some cautiously came out. Others identified themselves to me only after many years. I believed at first that reliable information would make the difference and lead to gay acceptance. It did not prove to be the case.

Smellið til að stækka

In the late 1990s, a flood of books were written by Bible scholars and theologians. Most concluded that the Bible says nothing about homosexuality as sexual orientation. They argued forcefully for inclusion of gay people in our churches.

There were a few books that were written to make the case for exclusion. I have a lengthy bookshelf full of these volumes, pro and con. Those who argued for inclusion overwhelmed those who argued for exclusion. There are now some excellent “how I changed my mind” books being written.

Good information and good scholarship have made little difference. I was wrong about what would be needed to bring full acceptance in our churches.   

Story telling has been more effective. This is the reason I decided to share the story of Matthew Mitcham. Some people respond to stories of painful injustices.

I suspect that gay people and their parents telling their stories is the single greatest influence in gaining a new level of gay acceptance in our society. But story telling has not moved church leaders to bold action.

Smellið til að stækka

Movement toward acceptance and justice in our churches has proceeded at the pace of a glacier. 

I am hoping that President Obama will do away with “don’t ask, don’t tell.” That policy was not helpful to anyone. I hope that more states will give legal recognition to long-term gay relationships, whether marriage language is used or not.

I hope that all schools will ban discrimination of every kind against gay persons. I look forward to the day when a gay man or a lesbian can successfully run for President of the United States.

Gay people should have every benefit of rights, privilege and protection under the law.

I pray more of our church leaders will find their voices of protest and moral outrage. Our injustices against our gay friends have gone on long enough.         

The Rev. Howard Bess is pastor emeritus of Church of the Covenant, an American Baptist church in Palmer, Alaska.  His e-mail address is hdbss@mtaonline.net.       

Endurbirt frá ConsortiumNews.com, með leifi höfundar.

Og svo vinningsdýfan:

Ég má ekki hafa skoðun á þessari frétt

Hér er augljóslega verið að banna mér að hafa skoðun á páfafíflinu, þegar hann hefur skoðun á mínu lífi. Og Morgunblaðið – Blog.is – tekur greinilega undir slíka ritskoðun, að meina mér að hafa skoðun um þennan drullusokk, sem með boðum sínum og bönnum myrðir fjölda fólks á hverju ári.

Er það nema von að ég vilji ekki vera þarna lengur. Þvílíkt kjaftæði hefur vart sést síðan fyrir síðari heimsstyrjöld í norðanverðri Evrópu.

—-

Hér má sjá færslu DoctorE um málið.

Frétt MBL.is.

Rakst á frétt á Vísir.is um Hreinsunareldinn, þann sem Kaþólska kirkjan hefur notað sem refsivönd á fylgjendur sína til að hræða til hlíðni. Nú stentur þar yfir mikil endurskoðun á trú kaþólika, þar sem á að breyta þeirri staðreynd að börn, sem ekki eru skírð, munu fara til himna en ekki lenda í þeim hreinsunareldi sem páfi og aðrar fígúrur þeirrar kirkju hafa notað sem millihelvíti; refsingu þeirra sem ekki hljóta skírn. En hvað er skírn?

Þjóðkirkjan er að skíra börn í þessu landi, gersamlega gegn vilja Krists, þeim sem þeir segjast fylgja. “Leifið börnunum að koma til mín og bannið þeim það eigi,” sagði Kristur vissulega, og þessa ritningu notar kirkjan, ásamt: “Farið og gjörið aðrar þjóðir að lærisveinum, skírið þær í mínu nafni…” til þess að réttlæta barnaskírnina.

Kaþólska kirkjan hefur frá upphafi notast við ótta, hræðslu og vald sitt til að halda fólkinu á þeim stað sem þeim er þóknanlegt; ekki Guði. Hreinsunareldur (sem ég hef enn ekki fundið stað í Biblíunni) er refsing þeirra sem syndga, þrátt fyrir að Kristur hafi gefið öllum fyrirgefningu og dáið fyrir syndir okkar allra. Helvíti hefur verið notað sem refsivöndur, hræðsluáróður af versta tagi, eitthvað sem Kristur sjálfur barðist mikið gegn og forðaði mankyni frá með dauða sínum á krossinum. En allt þetta var skrifað vel og vandlega inn í Biblíuna af mönnum keisara, til þess að hafa sem mesta stjórn á fólki; að stjórna með ótta er besta aðferðin, eins og sjá má í stjórnarháttum BNA og tilraunum Björns Bjarnasonar til að magna upp ótta fólks á glæpum og ofbeldi.

Þroskaðir einstaklingar, sem nenna að lesa og kynna sér málin á eigin forsendum, sjá það strax að Kristur sjálfur vildi ekki að börn væru skírð, heldur tók hann börnin og blessaði þau eftir að hafa skammað lærisveina sína fyrir að hafa viljað halda þeim frá honum. En Kristur skírði engin börn, og ekki heldur get ég fundið að hann hafi skírt sína lærisveina. Samt notar Þjóðkirkjan þessa blessun í þeim tilgangi einum að tryggja sér skattfé; skíra börn og taka þannig af þeim rétt um að velja – rétt sem Guð gaf hverju og einu okkar en er svo freklega rifinn í burtu vegna ungs aldurs þeirra sem eru skírðir.

Skírn er val; val um að fylgja Kristi, val um að taka upp lífsstefnu sem Kristur sjálfur boðaði – val um að snúa sér af þeirri braut græðgi, ótta og reglugerða, sem þáverandi – og núverandi – kirkjufeður vildu koma á fólk, til að stjórna og hafa áhrif á. Kirkjan í dag snýst um peninga, ekki sálir; snýst um að hafa sem flesta í sínum skrám, svo þeir fái sem mesta peninga. Kirkja Krists hafði hvorki þak né gólf, önnur en það sem Faðirinn skapaði sjálfur, en markmið hvers prests er að byggja sem flottasta kirkju, með sem flottustu hljóðfæri, svo fólk geti komið og staðið og setið eftir höfði einhverra siðapostula, sem endilega vilja hafa vald yfir fólkinu og skipa því að sitja og standa eftir þeirra höfði.

Almenningur setur of stóran plús milli nafngiftar og skírnar, en þar er ekkert samhengi á milli; skírn hefur ekkert með nafnagjöf að gera, þar sem hægt er að fara inn á Hagstofu og skrá nafn á barn án skírnar. Þessa blekkingu viðhalda kirkjufeðurnir, til þess eins að stækka sjóði sína; stækka það sem Kristur sjálfur barðist svo gegn. “Safnið ekki auði hér á jörðu, sem hægt er að stela og brenna,” voru orð hans, eitthvað sem kirkjufeðurnir í stóru húsunum og uppstríluðu kirkjunum ættu að hafa til hugsjónar, þegar þeir eyða milljörðum í að byggja kirkju, þegar fólk í þeirra umsjá sveltur, á ekki fyrir lyfjum né hefur efni á að halda í við kröfur samfélagsins. Að prestar geti verið með hæst launuðustu embættismönnum Ríkisins, sýnir glökkt að kirkjan snýst ekki um sálir, heldur peninga, meðan einstaklingar innan þeirra safnaða hafa hvorki ofan í sig eða á.

Kirkjan hefur blekkt almenning frá upphafi, fyrst með því að hafa Biblíuna á latínu, svo almúginn skildi ekki þann boðskap sem þar var – síðan með því að skrifa inn í trú okkar reglur og boð (t.d. um hvernig á að sitja og standa í kirkjunni); eitthvað sem Kristur barðist ríkulega gegn. Trú er frelsi en ekki helsi; frelsi til að lifa lífinu eftir þeirri trú sem þér er boðuð af Kristi sjálfum, ekki eftir því sem kirkjufeðurnir boða okkur. Það eru hins vegar þeir sem vilja ekki að fólk viti allan sannleikann, því þá missa þeir þau völd sem þeir hafa; missa þeir þær tekjur sem þeir fá fyrir þjónustu Guðs. En Guð á ekki að kosta peninga; Guð á að vera ókeypis og fyrir alla, hvort sem þú hefur trú á Krist, Búddah, Allah – eða Þór og Óðinn. Að hafa trú er ekki að vera fangi – trú á að veita frelsi. Því miður hefur fólk verið blekkt, allt í nafni trúarinnar, til að stjórna, græða og blekkja.

Það hefur verið ótrúlegt að fylgjast með því sem komið hefur frá Gunnari Þorsteinssyni, sem kenndur er við hinn “kristna” söfnuð Krossinn hér á landi, undanfarnar vikur – og reyndar undanfarin ár. Fordæmingar hans á syndinni eru með ólíkindum, fordæmingar hans á verkum annarra, einhverju sem honum kemur ekki neitt við, heldur gefur sér slíkt vald sem Drottinn væri, dæmir hægri vinstri, líkt og sá sem er syndlaus; hann kastar ætíð fyrsta steininum, hann Gunnar í Krossinum.

Spaugstofan fór höndum um “guðsmanninn” Gunnar í gærkvöldi, gerði það vel og þakka ég strákunum kærlega fyrir að LOKSINS taka á þeim fordæmingum, hatri og viðbjóði sem frá Gunnari hefur komið í garð okkar hommanna og tími til kominn að sýna þennan farísea í réttu ljósi. Sá sem dæmir, sérstaklega í nafni Drottins, dæmir sjálfan sig harðast, síðan trúnna og svo Guð sinn. “Dæmið ekki,” stendur í bókinni sem Gunni notar svo óspart til að berja á hausum sauða sinna, en hann virðist bara hafa gleymt því sem skrifað er í guðspjöllin, ásamt Tómasarguðspjalli, sem ekki fékk náð fyrir augum Skækjunnar um 400 e.K. þegar ritskoðunin mikla á Biblíunni fór fram.

Nú er Gunnar að argaþrasast út í þýðingu Biblíunnar, sem er von, en á öðrum forsendum en ég var að vona. Gunnar er á móti því að orðalaginu sé breytt, sem ég verð að vera sammála honum um, og ætlar hann jafnvel að láta gera sína eigin þýðingu, sem hentar betur þeim boðskap sem hann, Gunnar í Krossinum, hefur fram að færa. Eflaust verður það mikill andúðsboðskapur, miðað við það sem frá manninum hefur komið hingað til, andúð á öllu því sem annars litar samfélagið regnbogans litum og syndinni (þ.e.a.s. syndinni, en ekki manninum sjálfum, segir hann alltaf). Synd Gunnars í Krossinum, sem er eflaust sú sem hann ákveður að sé synd og hvað ekki, er að dæma. “Sá yðar sem syndlaus er, kasti fyrsta steininum,” á Kristur að hafa sagt, og ég get ekki betur séð en Gunnari í Krossinum hljóti að hafa verið gefin 120% sakaruppgjöf, sé syndlaus maður með öllu, og þessvegna kasti hann grjóti í glerhúsi, líkt og það sé hans eigið.

Ég legg til að hætt verði við að gefa út Biblíuna héðan í frá, að þessi bók verði sett á lista yfir fordæmingarbókmenntir, sérstaklega ef menn eins og Gunnar í Krossinum, ætla að halda áfram að nota þessa bók til að dæma, hatast út í og fyrirlíta. Ef það er tilgangur þýðingar Hins Íslenska Biblíufélags, nú eða Gunnars í Krossinum, þá held ég að betra sé að banna bókina en að gefa hana út, þótt svo ég sé langt frá því að segja að ég, persónulega, vilji banna bókina. Alls ekki, heldur hitt; það eru of margir sem nota þessa bók til að réttlæta eigin ofsóknir, fordæma þá sem þeim líkar ekki og breyta hugarfari fólks til hins verra, vegna þess að þeir þykjast vera að þjóna Guði. Hver sá sem þjónar Guði sínum af heilum hug, í þeim kærleika sem Drottinn einn getur gefið, er sá sem fylgir Kristi í einu og öllu, dæmir ekki, elskar náunga sinn og kemur fram við hann, líkt og hann vill að náunginn komi fram við sig. Fordæmingar Gunnars í Krossinum, í blöðum og öðrum fjölmiðlum, eru honum ekki til framdráttar; hans trúfélagi heldur ekki, né því miður, því fólki sem er sömu skoðunnar og Gunnar og fylgir fordæmi hans í sínum dómum. Sá sem dæmir í nafni Drottins, dæmir sjálfan sig harðast.

Börn eru líka samkynhneigð, slíkt er líffræðilega sannað. Samkynhneigð er til hjá flestum spendýrum, jafnvel hvölum. Náttúran er stór hluti af þessu öllu saman og gleymir Gunni í Krossinum því, að hann stjórnar ekki Guði, né heldur hefur rétt til að fordæma sköpunnarverk Hans. Eða ætlar Gunnar í Krossinum að fara að fordæma hvali, hunda, hesta og hvað þessi kvikindi heita nú öll sömul, sem riðlast hvert á öðru þótt svo það sé andstætt guði Gunnars, sem vissulega skapaði þetta allt saman?!?!? Guð skapaði mig í þeirri mynd sem Hann vildi hafa mig; Gunnar hefur ekkert vald til að dæma það, né þau verk mín sem ég geri, en meðan hann dæmir mig, fordæmi ég ofsóknir hans, fávisku og fíflaskap.

Að vera með slíkar yfirlýsingar, líkt og þessi herramaður hefur verið með að undanförnu, gerir ekkert nema að auka á þjáningar ungs fólks, barnanna okkar, sem sum hver uppgötva samkynhneigð sína mjög snemma á ævinni. Blessuð börnin heyra í “guðsmanninum”, þessum sem segist vera kristinn, fordæma tilfiningar þeirra harkalega. “Það sem þér gerið mínum minnsta bróðir, það gerið þér einnig mér,” á Kristur að hafa sagt. Að fordæma mig, fyrir þær tilfiningar sem ég hef, er að fordæma Krist, vegna þess að hann er jafn mikill minn bróðir sem bróðir Gunnars í Krossinum, ef við lítum þannig á málið. Að fordæma tilfiningar ungs fólks, líkt og hann hefur gert, beint og óbeint, er auðvitað að fordæma sköpunina, fordæma kærleikann og fordæma allt sem fallegt er í þessum heimi; lífinu. Gunnar er ekkert nema farísei; falsspámaður sem afvegaleiðir hjörð sína til villutrúar; trúar sem gleymir kærleikanum, fyrirgefningunni og sannleikanum. Trú sem fordæmir, er villutrú.

Það sem Gunnar er aðallega að hengja sig í, varðandi okkur hommana, er orðalag í 1. Korintubréfi, þar sem segir að maður eigi ekki að leggjast með manni, sem kona væri (reyndar stendur þetta einnig í Gamla Testamentinu, en það er eitthvað sem kristnir eiga aðeins að nota sem grunn að því sem stendur í Nýja Testamentinu, ekki til að fordæma eða nota úr því löngu úrelt lög og lagabálka, sem meira að segja Kristur sjálfur sagði að væru úreltir!); eða eitthvað slíkt. Korintubréfið er skrifað af Páli postula, eða honum og fleirum, til safnaðar í Korintu á árunum eftir dauða Krists. Þarna tók Páll sér vald Drottins og bjó til nýtt boðorð; “Þú skalt ekki!” boðorð, sem þekkist raunar í Boðorðunum 10, en við skulum sjá hvernig þau koma til með að breytast í meðförum His Íslenska Biblíufélags. Ekki einusinni Kristur sjálfur notaði þessi orð “þú skalt ekki,” amk. ekki svo ég finni. Að mínu mati tók Páll sér vald sem hann hafði ekki, dæmdi og þar með urðu þau orð hans sjálfs ómerk með öllu. Á þessu stögglast Gunnar í Krossinum og fleiri hans líkir, en gleyma hvað Kristur sjálfur sagði um þá sem ekki vildu konum giftast.

“Hann [Kristur - Innsk. ÓS.] svarar: ‘Vegna harðúðar hjartna yðar leyfði Móse yður að skilja við konur yðar, en frá upphafi var þetta eigi þannig. Ég segi yður: Sá sem skilur við konu sína nema sakir hórdóms og kvænist annarri, drýgir hór.’

Þá sögðu lærisveinar hans: ‘Fyrst svo er háttað stöðu karls gagnvart konu, þá er ekki vænlegt að kvænast.’

Hann svaraði þeim: ‘Þetta er ekki á allra færi [að kvænast, taka sér konu - Innsk. ÓS], heldur þeirra einna, sem það er gefið.

Sumir eru vanhæfir til hjúskapar frá móðurlífi, sumir eru vanhæfir gjörðir af manna völdum, sumir hafa sjálfir gjört sig vanhæfa vegna himnaríkis. Sá höndli, sem höndlað fær.’”

Matt. 19.8-12

Þessi orð sagði Kristur sjálfur og get ég ekki annað séð en að hann sé að tala um mig, persónulega mig og aðra þá sem deila með mér þeim tilfiningum sem ég hef. Þarna eru orð Krists, sem í mínum huga eru orðum Páls æðri, mikilvægari og þyngri á metum. Sá sem dæmir, líkt og Páll gerði – og Gunnar er enn að gera, í hans nafni – er í raun að dæma gegn orðum Krists sjálfs, eins og ég skil það. Þessir dómar falla í grýtta jörð, vegna þess að þeir eru dómar gegn lífinu, gegn vilja Guðs og gegn því sem Kristur sjálfur boðaði okkur:

“Dæmið ekki, svo að þér verðið ekki dæmdir. Því að með þeim dómi, sem þér dæmið, munuð þér dæmdir, og með þeim mæli, sem þér mælið, mun yður mælt verða.”

Matt. 7.1-2

Auðvitað er ég að fara með algjört guðlast hérna, ég geri mér grein fyrir því. Að minnsta kosti að mati þeirra sem telja sig hafa meiri trú – dýpri trú en ég hef sjálfur. Má vera að trú mín sé aðeins á yfirborðinu, alls ekki Guði þókknanleg né allt það sem hún á að vera, en hitt veit ég: Sá boðskapur sem kemur frá Gunnari Þorsteinssyni í Krossinum er langt frá því að vera sú trú eða sá boðskapur sem ég les út úr Biblíunni, né sá boðskapur sem, þeir sem kalla sig kristna, eiga að halda fram. Ef aðeins á að nota þessa bók til fordæminga, vil ég ekkert með hana hafa. Að nota hana hins vegar til að kenna kærleika, fyrigefningu, auðmýkt og umburðarlindi, þá skal ég vera fyrstur til að auglýsa hana á vefsíðunni minni frítt. Þangað til, held ég að best sé að leifa faríseunum að rífast um túlkanir sínar á þessari bók, rífast um hvor hafi rétt fyrir sér, á meðan guð þeirra fer framhjá þeim, vegna þess hve hjarta þeirra er kalt og hart, uppfullt af hatri, illsku og fordæmingum. Slíkir einstaklingar geta ekki verið á vegum Guðs, hvernig sem á málið er litið.

Mig langar að enda þetta með einum fallegasta kafla Biblíunnar, þeim sem einn mætti standa eftir þótt svo allt annað hyrfi. Kafli þessi er í sama bréfi Páls og fordæmingar hans í garð okkar hommanna, sama bréfi og Gunnar Þorsteinsson í Krossinum notar til að fordæma okkur einnig. Tel ég að menn sem Gunnar, ættu að tileinka sér þennan texta meira en orðið er og gleyma öllum ókvæðisorðunum, fordæmingunum og hatrinu sem þeir hafa á syndinni, og muna svo að elska náungann, eins og sjálfan sig. Að dæma verk náungans, er um leið að dæma hann sjálfan; það verður aldrei aðskilið.

Þótt ég talaði tungum manna og engla,
en hefði ekki kærleika,
væri ég hljómandi málmur eða hvellandi bjalla.
Og þótt ég hefði spádómsgáfu
og vissi alla leyndardóma og ætti alla þekking,
og þótt ég hefði svo takmarkalausa trú, að færa mætti fjöll úr stað,
en hefði ekki kærleika,
væri ég ekki neitt.
Og þótt ég deildi út öllum eigum mínum,
og þótt ég framseldi líkama minn, til þess að verða brenndur,
en hefði ekki kærleika,
væri ég engu bættari.

Kærleikurinn er langlyndur, hann er góðviljaður. Kærleikurinn öfundar ekki.
Kærleikurinn er ekki raupsamur, hreykir sér ekki upp.
Hann hegðar sér ekki ósæmilega, leitar ekki síns eigin,
hann reiðist ekki, er ekki langrækinn.
Hann gleðst ekki yfir óréttvísinni, en samgleðst sannleikanum.
Hann breiðir yfir allt, trúir öllu, vonar allt, umber allt.

Kærleikurinn fellur aldrei úr gildi.
En spádómsgáfur, þær munu líða undir lok,
og tungur, þær munu þagna, og þekking, hún mun líða undir lok.
Því að þekking vor er í molum og spádómur vor er í molum.
En þegar hið fullkomna kemur, þá líður það undir lok, sem er í molum.

Þegar ég var barn, talaði ég eins og barn,
hugsaði eins og barn og ályktaði eins og barn.
En þegar ég var orðinn fulltíða maður, lagði ég niður barnaskapinn.
Nú sjáum vér svo sem í skuggsjá, í ráðgátu,
en þá munum vér sjá augliti til auglitis.
Nú er þekking mín í molum,
en þá mun ég gjörþekkja, eins og ég er sjálfur gjörþekktur orðinn.

En nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt,
en þeirra er kærleikurinn mestur.

1. Kor 13

Nú er búið að ákveða hverjir verða ofsóttir þetta árþúsundið, að minnsta kosti hér á landi – eflaust á fleiri stöðum. Þessu er öllu saman stjórnað – og nú mjög greinilega – af þeim sem þýða Biblíuna í það og það skiptið, sem túlka, meta og leggja sína merkingu í orð sem skrifuð voru fyrir tvöþúsund árum síðan, í samhengi sem löngu er horfið til Föðurins.

Lesa restina af þessari færslu →

Það er auðvitað allt í lagi að plata í dag; það er fyrsti apríl. Stöð 2 plataði með að Bobby Fischer væri farinn að tefla aftur og ætlaði að tefla kl. 8 í Þjóðmenningarhúsinu. Auðvitað er það plat, líkt og demantshringurinn í páskaegginu frá Góu. Allt er þetta bara saklaust plat. En hvað með alvöru platið? Hvað með fréttastjórann sem kom í vinnuna í dag, bara svona í plati? Er svoleiðis plat bara í lagi? Eða hafði maðurinn ekki gert sér grein fyrir andúðinni sem hann myndi hljóta þegar hann mætti til vinnu? Ef einstaklingur, sem á að vera fréttastjóri, finnur ekki að hann getur ekki sinnt sinni vinnu áður en hann mætir til hennar, er hann þá hæfur til að vinna sem fréttastjóri? Spurning.

Lesa restina af þessari færslu →

Auðvitað hefði þetta átt að koma í gær, en ég var upptekinn; það voru gestir hjá mér frá morgni til kvölds. Þannig er það oft, enda tilgangur lífisins – eða hluti af honum – að þjóna gestum til að koma fram speki þinni, eða speki þeirra sem þú aðhyllist á einhvern hátt. Sumir kalla það boðun, aðrir liðsöflun, enn aðrir upplýsingagjöf – en ég kalla það bara frjáls skoðanaskipti í frjálsu landi. Eða ég vona það amk. Við eigum að lifa í frjálsu landi, vera frjáls og hafa frjálst val. Bæði er okkur gefið slíkt frá Drottni vorum, sem gaf okkur þetta frjálsa val, en einnig frá valdhöfunum, sem þyggja, þótt ótrúlegt sé, vald sitt frá okkur. Þannig var það ekki þegar Kristur gekk hér á jörðu, heldur þver öfugt. Fólk mátti lítið sem ekkert gagnrýna valdhafana, né heldur kirkjuna og á móti þessu reis Kristur og gagnrýndi alla, burt séð frá afleiðingunum.

Lesa restina af þessari færslu →